هنوزم فیلمی مثل غری.بانه برام جذاب و دیدنی و

پر از شعره...

خودش نوشت ۱: پست بعدی که رمزداره پیش بینی میکنم کلی حرف و کلی چیزای دیگه داشته باشه

این روزا پر از شعر و حرفم

اما دستم به نوشتن و ثبت شعر توی اینجا نمیره که نمیره...

بیاین بشینین روبه روم

بلکن از نگاهم شعرهام رو بخونین...

اینه حکایت حال و احوال مردممون توی این روزها

همه میخوان بقیه رو درست کنن

اما حواسشون نیست

باید از خودشون شروع کنن...

نوشتم و نوشتم و نوشتم

تا قلم گریست...

خودش نوشت۱:

رمز خواستین بگین

به

به تو

به تو فکر

به تو فکر کردم...

خودش نوشت: یه شعر و دکلمه دیگه ، این روزا روز ِ قلم ِ و صدام ِ : )

الان هممون به یه گذرگاه امن احتیاج داریم

تا بدون اینکه به محکم و سست بودنش فکرکنیم

فقط ازش عبور کنیم...

مقصدشم خیلی مهم نیست

مهم عبور کردن از یه مسیر امن ِ...

توی دوران و جامعه ای که به هیچ چیز

نمیشه اعتماد کرد و مثل یه زلزله و پل معلق

مدام در حال تکون خوردنه...

چجوری میشه به مهمترین قضیه ی هستی

که پیوند ِ دو احساس ِ فکر کرد

وقتی خود ِ مسئله ی هستی

خیلی وقته که رفته زیر سوال...

فراتر از رهایی

فقط یه پیله ست...

خودش نوشت۱: دوست قدیمی و خوبم که کامنت گذاشتی و راهنمایی خواستی ، امیدوارم که حالت خوب باشه : ) اما من چجوری جواب کامنتت رو بدم وقتی کامنتای وبت رو بستی... ؟

چقدر بدجور دلم گرفت امشب

چقدر بد شکست قاب دلم

روی دیوار بود ، کاری به کسی نداشت

اما اون دیوار

روش پر از قاب بود

قاب های رنگی ، سیاه و سفید و از همه رنگ

امون نداد دیوار

دیوار زاویه داشت

کج و صاف اما قشنگ

هر ضلعش سایه انداخته بود به اون یکی ضلعش و

هر ضلعش اون یکی رو نمیدید

اما دیوار همه رو میدید...

یه دیوار محکم

یه دیواری که از زمین تا آسمون بلندیشه

ریشه داره توی زمین اما نه ریشه !

سبک مثل باده اما

به وقتشم روی سرت

یه آواره...